Contact Informatie

De saaiste dagen en nachten van mijn leven

“Ik moet weer eens wat aan mijn persoonlijke ontwikkeling doen”, zei ik tegen collega Lily. Ik heb het altijd van groot belang gevonden om mezelf te blijven ontwikkelen. Het was alweer een aantal jaar geleden dat ik een serieuze training had gevolgd. “Ga op Vision Quest”, zei mijn collega monter. “Het is zeer confronterend en lekker compact, want je bent maar anderhalve week kwijt”. Vooral dat laatste sprak me wel aan.

Lily vertelde me dat je vier dagen en vier nachten alleen op een berg ging zitten om na te denken over wat je wilt gaan neerzetten in de wereld. Het idee van alleen met jezelf zijn in de wilde natuur zonder tent, eten, boeken, laptops of telefoons, leek me een mooie uitdaging. Ik kon me nog niet voorstellen hoe het mij zou vergaan, maar ik zou in ieder geval veel tijd hebben voor persoonlijke ontwikkeling.

Zonder verder veel onderzoek te doen, meldde ik me aan. Ik kreeg een intakegesprek met de begeleiders, Bart en Hermine. Ter voorbereiding op dat gesprek ging ik maar eens op de website kijken. Daar moest ik toch wel even van slikken. Ik kwam allemaal termen tegen waar ik niks mee had: sjamanisme, spirits, gebedszakjes en zweethutten. Alsof ik met een of andere sekte in oranje jurken te maken had. Bart en Hermine bleken gelukkig geen oranje jurken te dragen en waren voor de rest ook vrij normaal. Ik vertelde hen over mijn reserves en er ontstond een mooi en open gesprek waarin we er uiteindelijk op kwamen dat het bij mij een thema was in hoeverre ik mezelf kan zijn in een groep mensen, waarmee ik weinig overeenkomsten heb. Want, ja, de meeste deelnemers droegen dan geen oranje jurken, ze waren wel degelijk bezig met spirituele zaken. Een cultuur waar ik, als rechtgeaarde atheïst niks mee heb. Ik besloot me aan te melden.

vision-quest

Wilde ik dit wel echt?

Een maand voordat ik naar Zuid-Frankrijk zou afreizen, begon ik toch te twijfelen. Wilde ik dit wel echt? Op dat moment belde Bart. Ik vertelde hem dat ik weer erg aan het twijfelen was. Dat ik niet wist of ik me thuis zou voelen bij de groep mensen en ik merkte dat ik ook allerlei oordelen had over hen, zonder dat ik ze had ontmoet. “Ik wil natuurlijk zonder oordeel me voegen in de groep”, zei ik. “Doe dat nou niet”, zei Bart. “Neem alsjeblieft al je oordelen mee. Het gaat er nu juist om dat je al je maskers afgooit.” Dit waren precies de woorden die ik nodig had. Ik zag er nog steeds niet naar uit, maar ik mocht tenminste mezelf zijn.

In de Haute Alpes aangekomen, troffen we prachtig weer in een prachtige omgeving. De eerste dagen verkenden we de omgeving, leerden we elkaar beter kennen en scherpten we onze vraag aan. Na vier dagen voelde ik me klaar om naar boven te gaan. Ik had een mooie plek uitgezocht, hoog en een schitterend uitzicht over het dal. De eerste dag vermaakte ik me redelijk goed. Ik maakte mijn plek in orde door alle distels weg te snijden, mijn slaap- en zitplek in te richten en een beetje om me heen te kijken. De tweede dag begon halverwege de verveling toe te slaan. Het was mooi weer, maar ik kwam er achter dat ik heel slecht niks kan doen. Ik kon niks. Niet lezen, niet werken of met iemand praten. In arren moede begon ik de labels van mijn kleren en slaapspullen te lezen. Na een tijdje wist ik precies hoe heet alles gewassen mocht worden, waar het gemaakt was (veel in Vietnam en Bangladesh!) en of het in de droger mocht. Ik ging de duizenden krekels bestuderen (ze bijten overigens) en keek regelmatig naar de zon in de hoop dat de tijd een beetje opschoot.

De derde dag was erger. Ik werd wakker van het onweer en de regen. Een enorme dikke mist steeg vervolgens op die mij het uitzicht op het dal ontnam. Door de bewolking wist ik helemaal niet meer hoe laat het was. Ik was naar boven gegaan met de vraag hoe ik, zonder handrem, kon doen wat ik te doen heb in deze wereld. Die vraag maalde maar in mijn hoofd. Ik kon er niks mee. Op allerlei manieren probeerde ik ernaar te kijken, maar er kwam geen antwoord. Ondertussen schalde het complete oeuvre van Tröckener Kecks door mijn hoofd. Gek werd ik ervan. Hoe ellendig ik me ook voelde, ik bleef vertrouwen houden dat het antwoord op de vierde dag zou komen. Ik moest er gewoon doorheen.

Eureka-moment

Op de vierde dag werd ik met enige vreugde wakker: nog één dag en één nacht! Dat was te overzien en daarnaast, de zon scheen weer. Na twee uur had de mist en bewolking overigens het dal weer gevuld en de verveling sloeg weer toe. God, wat was het saai. Ik begon in mezelf te praten en ging yoga-oefeningen doen om maar iets om handen te hebben. De tijd begon nu ook een beetje te dringen. Het was de laatste dag en ik had nog steeds geen antwoord. Aan het einde van de middag begon ik aan een brief aan mijn overleden broer. Ik schreef wat ik in hem bewonderde; hij was altijd zo zichzelf. Op dat moment werd ik als door een lichtflits getroffen. Ik had mijn Eureka-moment. Ik besefte dat ik, in tegenstelling tot mijn broer, altijd bezig ben iets te zijn. Manager, organisatieadviseur, projectleider, vader, echtgenoot, vriend, enzovoorts. Van al deze rollen had ik een beeld van welk gedrag daarbij hoorde en ik probeerde daar zo goed mogelijk aan te voldoen. Erg vermoeiend. En ook niet nodig. Ik was al iemand, namelijk Robertjan. Met mijn eigen unieke talenten en competenties. Daarbij is er nog een voordeel. Niemand is namelijk zo goed als ik ben, want ik ben de allerbeste Robertjan in de wereld.

Dit inzicht gaf me enorm veel energie. Ondanks het feit dat ik inmiddels vier dagen niet gegeten had, heb ik toch een klein vreugdedansje gemaakt. Het antwoord was zo simpel. Toch had ik er kennelijk 46 jaar voor nodig om erachter te komen.

Inmiddels was het avond geworden. Nog één nacht en dan mocht ik naar beneden. Ik begon mij voorstellingen te maken van al het voedsel dat ik weer mocht eten. Ik kreeg zin in hamburgers met vette sauzen en gebakken eieren. De nacht was nog even afzien. Het was inmiddels gaan vriezen en het was de bedoeling dat ik de laatste nacht wakker zou blijven. Ik kwam al snel tot de conclusie dat nachten waarin je niks kan doen nog langer zijn dan dagen. Het waken is me ook niet gelukt. Ik ben drie keer weggedommeld. Eindelijk zag ik dat het in het oosten lichter werd. Dat betekende maar een ding: het is voorbij. Zo snel mogelijk begon ik mijn spullen op te ruimen. Dat ging nog best lastig, want mijn handen waren zo koud dat ik bijna geen kracht had om mijn slaapmatje op te rollen. Toen ik alles eindelijk gepakt had, begon de afdaling met mijn ‘buurvrouw’ die een paar honderd meter boven me had gezeten. Dat viel niet mee. Mijn krachten waren uit mijn lichaam gevloeid en dan is een rugzak heel zwaar.

Soms grote, soms kleine stappen

Beneden aangekomen was er de heerlijke ontmoeting met de begeleiders en andere Questers. Er waren schijfjes appel, walnoten, tutti frutti. Nog nooit zo genoten van een schijfje appel. Fantastische smaak! Een lichaam herstelt verbazend snel. De dag erna zaten we al aan de lasagne. De tweeënhalve dag nadat we van de berg waren afgedaald, stonden in het teken van bijkomen en het integreren van de ervaringen die we hebben gehad. Daarna wilde ik heel graag naar huis. Delen met mijn geliefden en verwanten wat ik had meegemaakt en had geleerd.

Het is nu bijna twee maanden geleden. Wat is er veranderd? Als er één ding is, dat ik ervaren heb, is dat het in de wereld zetten wat ik me heb voorgenomen niet makkelijk is. Ik maak wel stappen. Soms grote, soms kleine. Ik voel me wel meer Robertjan dan ik me ooit heb gevoeld. Ben meer op mezelf gaan vertrouwen. Een van de begeleiders zei dat het wel jaren kan duren voordat je je voornemens grotendeels verwezenlijkt hebt. Ik kan me daar veel bij voorstellen. Je komt terug in oude systemen en als je je daar anders in gaat gedragen, ontstaat schuring. Systemen zijn er namelijk op gericht om te blijven bestaan. Ze zullen er alles aan doen om je weer in de oude groef terug te zetten. Het vraagt veel standvastigheid om op de ingeslagen weg door te gaan, maar ik kan het iedereen aanraden. Het is een van de meest enerverende ervaringen uit mijn leven.

Ben je geïnteresseerd geraakt? Kijk dan eens op http://www.landvanbart.nl/vision-quest of neem contact met mij op. Ik vertel je er graag meer over.